هدفم از نوشتن همچین چیزی چند چیزه؛ چون خودم قبل از عمل (یعنی همین حالا) به شدت استرس و ترس داشتم و دارم، این رو برای کسایی می‌نویسم که همچین عملی دارند و بعد برای فهمیدن چند و چونش متوسل به جستجو در اینترنت می‌شن و به اینجا می‌رسن. هدف بعدیم هم ثبت در تاریخ هست واسه اینکه بعدنا خودم بخونم (البته اگه از زیر عمل فردا زنده بیرون اومدم!) خلاصه این طوریاس. مطالب جدید هم به انتهای همین پست اضافه میشن.

(در انتهای این پست هم می تونید خاطرات یکی از خوانندگان این وبلاگ در خصوص جراحی فکشون رو هم بخونید)

جراح:
دکتر ابوالحسن مسگرزاده

بیمارستان:
بیمارستان کسری

هزینه عمل:
سه میلیون تومان برای خود دکتر و یک میلیون و صد و سی و شش هزار تومان برای بیمارستان. اینجا تهران، مرداد 1386

زمان عمل:
صبح یک‌شنبه هفت مرداد هزار و سیصد و هشتاد و شش

وزن قبل عمل:
هفتاد و یک کیلوگرم ناقابل!

شنبه، 6 مرداد 86:
صبح زود رفتم آزمایشگاه و آزمایش‌های قبل از عمل رو دادم، آزمایش خون و ادرار (آزمایش ایدز، هپاتیت و ...). فردا هم باید نتیجه‌اش رو بگیرم و برم بستری بشم.

یک‌شنبه، 7 مرداد 86:
صبح ساعت 5 صبح بیدار شدم و ساعت 5 و نیم رفتیم دنبال برادرم (که پزشکه) و رفتیم به سمت بیمارستان. حدود ساعت ده دقیقه به شیش رسیدیم و رفتیم فرم بستری شدن رو گرفتیم. یک سری چیز میز امضا کردم و بعدش بهم گفتم برم طبقه هقتم برای بستری شدن. اول که رفتم پرستار ازم فشار خون گرفت و یه قرص هم بهم داد که بخورم. این رو هم بگم که از ساعت 12 شب قبلش هیچی نخورده بودم. قرار بود من عمل اول باشم (یعنی اینطور که فکر می‌کردم) ولی نمی دونم چی شد که افتادم عمل سوم. ساعت 7 روی تخت خوابیدم و یک سرم قند و نمک به دست چپم وصل شد (که تا فردا ساعت 8 صبح کماکان بهم وصل بود) و ساعت 12 و نیم بود که یکی اومد گفت، مریض دکتر مسگرزاده بیاد برای عمل. نمی‌دونید این مدت چقدر سخت و با استرس گذشت. خلاصه رفتم دم در و سوار بر یک فروند ویلچر شدم و دمپایی بیمارستان را هم در آوردم و بردنم و سوار آسنانسورم کردن. اینجا بود که دیگه به داداشم هم اجازه ندادن بیاد و من و زن که می بردنش برای سزارین توی آسانسور بودیم. اینجاها و کمی بعدش از شدت ترس دیگه داشت اشکم هم در می‌یومد. خلاصه رفتم در محیط اتاق های عمل و منتظر خالی شدن بودم. ولی که چه حالی داشتم. بالاخره بردنم تو اتاق عمل، خود دکتر رفته بود استراحتی بکنه، دکترهای بیهوشی اومده بودن و بیهوشم کردن. یه ماسک گذاشتن دم دهنم و گفتن نفس بکش و بخواب. این کار رو کردم و دیگه هیچی نفهمیدم (به دکتر گفتم اگه زودتر به هوش اودم چی؟ گفت نگران نباش من با ماهی تابه وایسادم بالا سرت!!) تا توی اتاقم بود که خواهرم و باقی بستگان رو دیدم. شب هم خیلی سخت گذشت، نمی تونستم بخوابم. خدا خیر بده همراه تخت بلغیم رو. وقت هایی که بابام خواب بود، اون کارهام رو می کرد. این رو هم بگم که سخت ترین قسمتش اولین ادرارم بود که هر کاری می کردم نمی اومد. خلاصه با هزار بدبختی ادرار کردم ( به مقدار زیاد ) و کمی راحت شدم. شب رو گذروندم و صبح شد.

دوشنبه، 8 مرداد 86:
ساعت 7:50 دقیقه دکتر مسگرزاده اومد صورتم رو دید و یک سری هم توصیه کرد (مثل اینکه مسواک نرم بزنم، با سرم یا آب و نمک دهنم رو شستشو بدم، چی بخورم و همچین صحبت هایی. ساعت حدود 10 هم مرخص شدم و اومدم خونه. فعلا هم حال و روز زیاد خوشی ندارم. دهنم رو نمی تونم باز کنم. فعلا منتظرم ببینم چی پیش می یاد.

سه شنبه، 9 مرداد 86:
اتفاق خاصی نیافتاد. فقط اینکه یک خورده نفس کشیدنم سخته. یعنی توی بینیم یه جورایی پره و مرتب باید قطره بریزم و اینها. داروهای رو هم که باید صبح و ظهر و شب بخورم. طبیعتا هم فقط مایعات می خورم. شب سه شنبه رو هم راحت تر از شبهای قبل خوابیدم. مشکلم فعلا بینیم و پروتزی هست که توش به کار بردن. نمی دونم کی ورمش می خوابه. البته دکتر گفته تا سه چهار روز بعد از عمل ورم داری و بعدش کم کم خودش خوب می شه.

چهار شنبه، 10 مرداد 86:
شبش رو بهتر از شب های قبل خوابیدم. صبح زود پا شدم ( حدود ساعت 5 و 6 ) و یک سر رفتم حمام. اتفاق خاصی هم امروز نیافتاد. از اغذیه ایی که میل کردم می تونم به اینها اشاره کنم!؛ چای، آب یخ، فالوده‌ی طالبی (طالبی، مقداری یخ و شکر که می‌ریزیم داخل مخلوط کن)، شیر موز، شیرموزپسته، مقدار کمی آب گوشت (که بیشترش رو نخوردم و در صورت ادامه دادن به خوردن گلاب به رویتان ممکن بود بالا بیاورم)، مقدار کمی عصاره‌ی سوپ که باز هم نتوانستم کامل بخورم، یک لیوان قرص جوشان، یک لیوان یا بیشتر آب آناناس، داروهام (از آنتی بیوتیک بگیر تا قطره و پماد و ...) ضمنا آخر شب و اول صبح هم مسواک کردم و دهنم رو با سرم قند و نمک شستم. شب هم عده‌ایی از دوستانم اومدن عیادت! نامردها همشون هم سیب برداشتن واسه خوردن!! فعلا همین. کلا اوضاع خوب سپری می‌شه و مشکل خاصی نیست. از اینکه نمی‌تونم دهانم رو باز کنم هم زیاد مورد عذاب واقع نیستم. کم‌کم عادت کردم و دارم روزشماری می‌کنم برای تمام شدن این چهار هفته. ورم صورتم کمتر شده، حرف زدنم هم بهتر. طبیعتا مدت زمان نشستن پشت کامپیوتر هم بیشتر شده. دیگه همین!

پنجشنبه، 11 مرداد 86:
جانم برایتان بگوید که اتفاق خاصی نیفتاد و به خیر و خوبی گذشت. صبح و ظهر و عصر را به انتظار دیدن یک مهمان ویژه (!!) و عزیز سپری کردم، شب هم از سوپی که هامن مهمان ویژه برایم آورده بود (و انصافا دستشان هم درد نکند) کلی (کلی که چه عرض کنم، مقداری) نوش جان کردم، «چارخونه» رو دیدم و ساعت 12 خوابیدم. (راستی این را یادم رفت بگویم که امروز خواهرم یک معجون درست حسابی را مخلوط کرد و به خوردم داد؛ شیر، مغز پسته، مغز گردو، آناناس و خرما، خودت حسابش را بکن)

جمعه، 12 مرداد 86:
امروز صبح یکی از دوستان دوران دانشگاه رودهنم (ایمان عزیز) تشریف آورد و کلی با سی‌دی‌های DivXش بهم حال ( ِ اساسی) داد و کلی هم میوه خورد!! (پسر، ریش و پشت مو رو داشته باش) برای ناهار هم رفتیم خونه‌ی برادرم (ناهار که البته برای دیگران فسنجون و قرمه‌سبزی و برای بنده مقداری از همان سوپ دیشبی بود). مسکه امروز ورم صورتم بیشتر شده بود، و درست مثل این بچه های دبستانی توپولو شده بودم! فردا شب هم وقت دکتر دارم (در واقع دکتر گفته برم پیشش برای بازدید!!) باید ببینم دکتر چی می‌گه و آیا از نتیجه راضی هست؟ راستش امروز دو فروند ماسک صورت هم خریدم و هنگام تردد در سطح شهر از آن‌ها (طبیعتا از یکی‌شان) استفاده می‌کنم. فعلا که اوضاع به لطف خدا، خوب و روبه‌راه‌است.

شنبه، 13 مرداد 86:
صبح‌ها معمولا برنامه جالب «مردم ایران سلام» را دیدم و همین‌طوری صبح را ظهر و ظهر را عصر کردم تا ساعت 7 رفتم پیش دکترم. به محض اینکه وارد مطب شدم یکی از همکارانش گفت واااای، شمایید، چقدر عوض شدین و اینا. بعد رفتیم پیش خود دکتر (زیاد هم در مطب معطل نشدیم و زود رفتیم تو) دکتر گفت اوضاع خوبه و مشکلی نداره و از نتیجه هم طبیعتا راضی بود و گفت ورم طبیعیه، می گفت عمل سختی بود، یه تیکه ازش پرسیدم عملم خیلی سخت بود، گفت «عمل راحتی نبود» یادداشت‌هاش رو هم نگاه کرد و گفت اینجا نوشتم که در تراشیدن فك پایین سمت چپش با سختی روبرو شدیم. ضمنا می‌گفت چون بیهوش بودی، واسه راحتی خودت، دندون‌های عقل بالات رو هم برات درآوردیم؛ یک تشکر و دمت گرم حسابی نثارش (لازم به ذکر است که حدود یک سال پیش دندون‌های عقل پایین رو با جراحی در آوردم بودم و بسی سختی و ورم نیز کشیده بودیم قبلا) ضمنا با این چوب‌ها (که نمی‌دونم اسمش چیه) به آرومی زخم‌ها رو دید و گفت خیلی تمیز نگه داشتی و مشکلی نیست. بعد دوباره تاکید کرد که مایعات بخور و گفت یه هشت نه روز دیگه دوباره بیا که ببینمت. برای 22ام وقت گرفتم که برم پیشش. شب هم جایتان خالی با یکی!! رفتیم سینما فرهنگ؛ فیلم «پاداش سکوت» نگران قیافه‌ی من هم نباشید، ماسک زده بودم. همین.

یک‌شنبه، 14 مرداد 86:
اتفاق خاصی نیفتاد. فقط یک گزارش بدهم که از صبح تا شب چه چیز‌هایی نوش جان کردم؛ دو لیوان چای، سه لیوان معجون (شامل شیر، موز، پسته، گردو، خرما، شکلات، آناناس، شکر)، دو کاسه سوپ جو، یک لیوان آب هلو، یک لیوان آب انبه، یک لیوان آب آناناس، یک لیوان فالوده طالبی (شامل یخ، طالبی و شکر)، آنتی بیوتیک، مولتی ویتامین و یک لیوان نوشابه! فقط همین!

دوشنبه، 15 مرداد 86:
خبر خاصی نبود. فقط بگم که دیگه کم کم هی داره گرسنه‌ام میشه.

سه‌شنبه، 16 مرداد 86:
دیروز شرایط رو جوری دیدم که می‌شد رفت بیرون و سر کار. در مترو و خیابان‌ها ( با اینکه لازم هم نبود زیاد، چون ورمم کمتر شده بود) ماسک می‌زدم. ساعت هشت و نه دو لیوان معجون روزانه‌ام رو خوردم و از ساعت ده تا سه در دفتر بودم و بعدشم برگشتم خونه و سوپم رو خوردم و بعدش هم یک لیوان فالوده. چندی بعدش یک لیوان شیرموز و باز هم یک کاسه سوپ خوشمزه و جدید. ولی باز هم با شکمی تقریبا (یکمی!) گرسنه خوابیدم. باید یک فکری به حال این قضیه بکنم. نه، این جوری نمیشه و اصلا نباید این جوری بمونه که من گرسنه بمونم. ماکارانی، همبرگر، قیمه و ... وااااای چه غذاهای خوشمزه‌ایی.

چهار‌شنبه، 17 مرداد 86:
خبر خاصی نبود. یه پنج شش ساعتی رفتم سر کار، با مترو، با ماسک، فعلا هم اتفاق جدید نیفتاده، فقط ورم صورتم خدا رو شکر کمتر شده و کلا اوضاعم هم خیلی بهتر شده. شب‌ها هم خیلی راحت (و مثل خرس) می‌خوابم تا صبح. تازه کجاش رو دیدین!؟ رانندگی هم می‌کنم، اما خیلی با احتیط.

پنج‌شنبه، 18 مرداد 86:
یازده روز از عملم گذشته! دمش گرم. امروز هم رفتم سر کار و زود برگشتم (پنج‌شنبه‌اس ناسلامتی‌ها !!) اتفاق خاص دیگری هم نیفتاده است. غذایم هم همان قبلی‌هاست فعلا. فقط این‌که زود به زود گرسنه‌ام می‌شه. خیلی هم هوس همبرگر، پیتزا و ماکارانی کرده‌ام. دلم هم می‌خواد زودتر خودم را یک جایی بکشم (وزن کنم) و ببینم آیا وزن کم کرده‌ام؟ و اگه کم کرده‌ام، چقدر. حالا شما زیاد خودتان را ناراحت نکنید، بعدش می‌خورم و جبران می‌شه. به جان شما!

جمعه، 19 مرداد 86:
مثل روزهای دیگه سپری شد و اتفاق خاصی نیفتاد. این دومین جمعه‌ایی هست که همراه با بسته بودن و در واقع قفل بودن فك من می‌گذرد.

‌شنبه، 20 مرداد 86:
راستی پسفردا برای دومین بار باید برم پیش دکترم. در واقع خودش گفته بود که یه هشت نه روز دیگه بیا ببینمت. باید برم ببینم چی می گه، هر چی گفت می یام بهتون می گم. راستی خودم را امروز وزن کردم حدود 67 کیلو بودم یعنی چیزی حدود 4 الی 5 کیلو لاغر شده‌ام در این مدت. خدا به خیر کنه. راستی امروز پودینگ هم برام درست کردن و از اون هم می‌خورم. روشش چه جوریه و چیا توشه!؟ شیر، کره، وانیل، آرد، شکر و کاکائو. طرز تهیه‌اش هم خیلی سخت نیست، بریز تو یه ظرف، روز گاز یه خورده هم بزنم، یه خورده که سفت شد بذار تو یخچال. بعدش نوش جان کن (البته به همین سادگی‌ها هم نیست) فعلا.

یک‌شنبه، 21 مرداد 86:
مورد خاصی اتفاق نیفتاد. فردا باید برم پیش دکتر. راستی امروز اولین عطسه‌ام را هم کردم (اولین بار بعد از عمل)، یه کوچولو از عطسه می‌ترسیدم، چون در واقع یک فشار ناگهانی وارد می‌کنه و می‌خواد که دهان رو باز کنه.

دو‌شنبه، 22 مرداد 86:
رفتم پیش دکتر. البته خودش که من رو ندید (از بس که مطب و سرش! شلوغ بود) خانوم دکتری که اونم تو اتاق عمل بود، اومده بود برای دیدن. منو که دید گفت و پرونده ام را که خوند گفت پس تو بودی. گفت دکتر سر عمل شما خیلی سختی کشید. گفت نمی‌دونم کجای فکن 5 میلیمتر انحراف داشت و از داخل هم پیچ خورده بود و دکتر تو اون فضای تنگ و تاریک و پر از رگ و عصب کار سختی داشت. هفته پیش که اومده بودم پیش خود دکتر و ازش پرسیم عمل سختی بود؟ جواب داده بود؛ عمل راحتی نبود. خلاصه تاریخ بازکردن دهانم رو هم 10 شهریور اعلام کرد. یعنی چیزی حدود 19 روز دیگه. یه خورده باهاش چک و چونه زدم و گفتم زودتر نمی‌شه؟ گفت نه و دکتر قبول نمی‌کنه. می‌گفت چون هنوز ماهیچه‌ها و ... تمایل دارن به وضعیت قبلی برگردن. قرار شد قبل از رفتن پیش دکتر و در همون روز یک عکس رادیولوژی هم بگیرم. خانوم دکتره ( که خودش هم جراح فك و صورت ه ) گفت که ما تو رو به این زودی‌ها رها نمی‌کنیم. گفت بعد از بازکردن سیم‌ها، داخل دهانت رو کش مخصوص می‌ذاریم (دیگه نپرسیدم تا چه مدتی) البته گفت دیگه دهان باز می‌شه و مشکلی در جویدن و اینا نیست. فقط یه کش مخصوص توی دهان هست. (جهنم! کش باز خوبه. الان که نمی‌شه دهان رو باز کرد عذابه) بعدش ازش پرسیدم وقتی سیم‌ها رو باز کنید از کی می تونم بجوم؟ گفت همون شبش هم می‌تونی آروم آروم شروع کنی ولی یه حدود 48 ساعت بعدش اوضاع عادی می‌شه تقریبا (خدا کنه این‌طور باشه که می‌گفت) البته گفت همون روزهای اول دهانت کامل و تا انتها باز نمی‌شه و باید تمرین کنی و اینا. خلاصه عمل مشکلی هست و یک ماه هم دردسر داره. ای تویی که الان داری این مطلب رو می‌خونی و فکت سالمه و مشکلی نداره، خدا رو انصافا شکر کن که قرار نیست گیر این دردسرها بیفتی. برای کسانی هم که این عمل رو در پیش دارن بگم که به خوشگلی بعدش فک کنن (البته عمل من همه‌ش زیبایی نبود و گفتند فکت انحراف داره و ممکنه مشکل برای لثه‌ات پیش بیاد و دندون‌هات بریزه و اینا) خود عمل و یک ماه بعدش زود می‌گذره. الان حدود 15 روز از عمل من گذشته. نصف شده. ای‌خدا. زودتر 10 شهریور رو برسون.

سه‌‌شنبه، 23 مرداد 86:
اتفاق خاصی و قابل بیانی رخ نداد.

چهار‌شنبه، 24 مرداد 86:
مثل روز قبل فقط «زندگی» کردم، همین.

پنج‌‌شنبه، 25 مرداد 86:
می‌تونم بگم تقریبا دیگه به بسته بودم دهانم عادت کردم و این مساله مشکل خاصی واسم ایجاد نمی‌کنه. در کل اوضاع میزونه و گذر روز‌ها رو نظاره می‌کنم. راستی باید بگم که این دوران باعث شده که من تقریبا با «سوپ»‌ آشتی کنم و به عبارت بهتر باهاش آشنا باشم. آخه تا قبل از این «سوپ» دوست نداشتم و اصلا نمی‌خوردم. این روزها مجبورم که سوپ رو «میکس» کنم و بخورم. در واقع تنها غذایی هست که می‌تونم بخورم. شما بودید از گرسنگی می‌مردین یا «سوپ» می‌خوردین؟ البته بگم‌ها سوپ داریم تا سوپ. سوپ‌هایی که من این مدت خوردم در واقع از خوردنشان خوشم می‌یومد، نه این‌که زور زوری بخورم. بفرمایید آب پرتغال!

جمعه، 26 مرداد 86:
امروز خیلی خوش گذشت. جدا و انصافا. فقط نگین چی شد و چی نشد که عمرا نم پس بدم. راستی دیروز که رفته بودم سلمونی، آرایشگر می‌گفت موهات وسط سرت خالی شده ها !! ما رو می گی؟ نزدیک بود سکته کنیم. آخه من به پر پشتی مو شهرت داشتم پیش آرایشگر‌ها. بعد که پیگیری لازم به عمل اومد، مشخص شد از عوارش بی‌هوشی و بعدش هم کم‌خونی هست و باید خودم رو تقویت کنم. ضمنا خواهرم (که ایشون هم پزشک هستند و داره دکترای تغذیه می‌گیره و پوست و مو هم کار می‌کنه) بهم گفت که باید قرص‌های تقویتی بخوری و اینا. خلاصه دارن شدیدا روم کار می‌کنن!!

‌‌شنبه، 27 مرداد 86:
خبر خاصی نبود به جان شما. در راستای این‌که دارن روم کار می‌کنند، یه چیزی رو یادم رفت بگم. دیشب به اصرار مامان ِ گرامی، داداشم واسم یه آمپول تقویتی ب کمپلس ب 12، آورد و زد و کلی هم سوخت. بابا بذارین زندگیمونو بکنیم! حالا یه خورده ضعیف و لاغر شدیم، نمردیم که!!

‌‌یک‌شنبه، 28 مرداد 86:
بیست روز گذشت! خیلی زود گذشت‌ها. فقط حدود ده روز دیگه باقی مونده :)

‌‌دوشنبه، 29 مرداد 86:
هیچی. دیگه رسما مشکلی ندارم و مثل یک آدم عادی شدم (یعنی قبلش غیرعادی بودم!؟) فقط یه کوچولو ورم دارم هنوز، فکم با سیم قفله و دیگه اینکه هیچی! جالبی قضیه رو داشته باشید که خونواده می‌خوان برن شمال!! تو این هیری‌ویری شاید من هم رفتم. راستی "لاغر می‌شویم!!"

‌‌سه‌شنبه، 30 مرداد 86:
کماکان زندگی می‌کنیم و آخر شب‌ها کمی گرسنگی می‌کشیم. برای مبارزه با نفس پرخور من روشی است بسی خوب.

‌‌چهارشنبه، 31 مرداد 86:
خب، خاندان امشب رفتن شمال. یکی دو سه روزه. بنده هم نرفتم. آخه خودت فک کن خاندان پاشن برن یه رستورانی جایی غذا بخورن، بعد من همین‌طوری بشینم و نگاشون کنم!؟ آخه خوبیت داره بوی جوجه و چلو کباب به مشام اکثرا گرسنه‌ی من برسه و خودش نه؟! نه اصلا خوب نیست. پس نمی ریم و می‌شویم «تنها در خانه»

‌‌پنج‌شنبه، 1 شهریور 86:
گزارشی از غذای یومیه من در این روزها؛ صبح یک لیوان چای و یک لیوان از معجون معروف (این وعده حدود ساعت 8 سرو می‌شه، ضمنا یک لیوان از همین معجون رو می‌گذاریم در یخچال)، رفتن به مجل کار و نوشیدن دو لیوان چای شیرین قند پهلو، بازگشت به خانه در حدودای ساعت 4 و خوردن اون یکی لیوان معجون، خوردن سوپ میکس شده به همراه یک نصف لیوان نوشابه، خورده دسر کاله (زعفرونی یا کاکائویی)، میل کردن یک لیوان آب هویج بستی در آخرای شب (طبیعتا بستنی‌اشهم سنتی است)، اگر آب میوه خوب در طول روز گیرمان بیاید که میل می‌کنیم، قبل از خواب هم کمی دیگر از سوپ‌مان را می‌خوریم، مسواک، شست‌وشوی دهان با سرم قند و نمک و سپس «می‌خوابیم» انصافا شما بودین با این اوضاع زنده می‌موندین!؟ راستی یک موردی، الان کاغذی که منشی دکتر بهم داده بود رو نگاه کردم دیدم برای باز کردن تاریخ زده 12 شهریور! وای. انصافا من تحمل دو روز اضافه شدن به این قضیه رو ندارم. الان هم که دیگه مطب نیستند. شنبه زنگ می‌زنم«گیس و گیس‌کشی»

‌‌جمعه، 2 شهریور 86:
یک جمعه‌ی خوب و دوست‌داشتنی و لذت‌بخش در خانه‌ی یک «مهمان ویژه»

‌‌شنبه، 3 شهریور 86:
خب به‌خیر گذشت. به منشی دکتر زنگ و زدم و با چک و چونه همون شنبه، 10 شهریور می‌رم برای باز کردن. اینجا تهران است، صدای من را از روی صندلیم می‌شنوید «فقط یک هفته دیگه مانده است»

‌‌‌یک‌شنبه، 4 شهریور 86:
تازگی‌ها حس می‌کنم یکی از دندان‌های عقبم لق شده است. احساس عجیبی است. هی هم می‌خوام کاری به کارش نداشته باشم‌ها ولی مواقعی که بیکار می‌شم (مثلا وقتی که تو مترو نشسته‌ام) باهاش ور می‌رم و زبونم رو بهش می‌زنم ویه احساس‌های عجیبی می‌کنم. پیش خودم می‌گم خوب دیوونه اگه واقعا لق شده باشه و تو با زبون زدن‌هات و فشار‌های بی‌موردت اونو بکنی، می‌خواهی چه غلطی بکنی؟ فکت که باز نمیشه که دندون رو در بیاری که. مجبوری قورتش بدی. خلاصه شرایط خوبی نیست. وقتی باز کردم دهنمو بهتون می‌گم که دندونم لق بوده یا خیر. (از اونجایی که دو تا فک کاملا به هم قفل شده‌اند، نمی‌شه دقیق در مورد دندان و لق بودن یا نبودنش اظهار نظر کرد)

‌‌دوشنبه، 5 شهریور 86:
داریم به روز موعود نزدیک می‌شیم. از طرفی خیلی می‌ترسم از بازکردنش. یعنی می‌گم دوباره نکنه بخوان آمپول مامپول بزنن واسه بی‌حسی و اینا (که بعید می‌دونم) نکته دیگه‌ایی هم که واسم عجیبه اینه که اینا چه جوری دو تا فک رو بهم قفل کردن، یعنی سیم‌هایی که به هر ردیف از دندون‌هام وصل شده چه جوری به اون‌ها محکم شده! عجیبه. سیم‌پیچی عجیبیه داخل دهنم! خدا به خیر کنه بازکردنشو. اوه اوه یه چیز جالب واستون بگم. چند وقتیه که پس از مسواک زدن و همراه با (تی‌تیش‌مامانی‌ها نخونن) آب دهنم، قطعاتی از نخ بخیه هم خارج می‌شه! یکی دو روز پیش، یه نخ بخیه تقریبا طولانی ( شاید چهار پنج سانت) دیدم و گرفتم کشیدمش، نگو از یک طرفش هنوز به محل بخیه‌های لثه‌ام وصل بود! آخه یه سوزش عجیبی داشت که نگو. دیروز هم در این سمت دهنم، همچین نخی کشف شد. هی می‌گم بذار بکشمش دیگه! یه خورده خون می‌یاد دیگه. ولی نه، من از این جربزه‌ها ندارم.

‌‌سه‌شنبه، 6 شهریور 86:
پنج‌شنبه هم که تعطیل شد و امشب هم که شب نیمه شعبان است و کلی میوه و شیرینیه که پخش می‌شه و من نمی‌تونم بخورم. فقط شربت.

‌‌چهارشنبه، 7 شهریور 86:
زندگی عادی و معمولی و انتظار برای رسیدن «دهم»!

‌‌پنج‌شنبه، 8 شهریور 86:
پسفردا، ساعت پنج، جردن، مطب دکتر مسگرزاده. امیدوارم باز کردنش با سختی و درد همراه نباشه. البته بعدش هم مسکه باید یک سری چیز میز بگذارم داخل دهنم که آمار اون رو هم می‌یادم می‌دم، نگران نباشید. قبلش هم قراره یه عکس بگیرم. حالا می‌دونید جالبی کار چیه؟ عکس بگیرم و ببرم پیش دکتر و بگه هنوز زوده و باید یه مدت دیگه هم بسته باشه. نه خدااااااااااااااااااااا !!

‌‌جمعه، 9 شهریور 86:
هیچی. منتظر فردا هستم تا ببینم چی می‌شه. یکی از ویزیتورها هم که قبلا عمل کرده بود، در خصوص بازکردن سیم‌ها و اینا یه چیزایی گفت که ترسم از بین رفت تقریبا. دمت گرم هادی جان، دوست ژاپنی من.

‌‌‌شنبه، 10 شهریور 86:
و اما شنبه ده شهریور. ساعت پنج با خانم‌خانوما رفتیم دکتر. یه خورده نشستم و بعد دیدم که صدام می‌زنن. رفتم و خوابیدم رو تخت و خانوم دکتر شروع کرد به کار. منم هی الکی می‌ترسیدم. خانم دکتر پاک آبرومون رو برد و گفت آخه ترس نداره که. پسرها معمولا نمی‌ترسن و اینا. خلاصه اتصال بین فک بالا و فک پایین رو که با سیم بود، جدا کرد. یعنی سیم‌ها رو برید! وقتی سیم‌ها رو می‌شید یه حس جالبی داشتم. (سیم‌ها هیچ ارتباطی با دهن و لثه من نداشتند و به سیم‌هایی دیگه‌ایی که روی دندونام کشیده شده بودند، وصل بودند) خلاصه این مرحله به خیر و خوبی گذشت و بعد مثل این فیلم‌ها گفت، وقتی من گفتم شما آروم آروم فکت رو باز کن. قبلش هم با دست نشون داد و گفت فکت فعلا یه مقدار کمی باز می‌شه (که مثلا من یهو نترسم و کپ کنم) خلاصه با هزار سلام صلوات فک گرامی رو بعد از یک ‌ماه باز کردم. آروم آروم و یواش یواش. همونطور که گفته بود زیاد باز نشد. بعد بهم گفت باید تمرین کنی و کم‌کم از امشب شروع کنی به جویدن چیزهای نرم. بعد یک کش بین فک بالا و فک پایین انداخت و گفت حتما از این‌ها استفاده کن و موقع غذا خوردن در بیار. بعد هم بهم گفت کجاها رو کش بندازم. دو تا کش هست که فک بالا رو وصل می کنه به فک پایین. ولی کشه! یعنی کش می یاد و در حالی که کش بین دو فکم هست، می‌تونم دهنم رو باز و بسته کنم (و برای تمرین بیشتر باید این کار رو انجام بدم) یک سری کش هم بهم داد که گفت ممکنه پاره بشه و اینا. خلاصه کارم پیش دکتر ده دقیقه هم طول نکشید. گفت هفته بعد دوباره بیا که ببینیمت. گفت هفته ی بعد که بیایی مطمئنم که دهنت بیشتر باز میشه. نمی‌دونم والا. راستی گفتم حس می‌کنم یکی از دندون‌هام لق شده باشه و اینا؟ همه‌ش فکر و خیال بود. دکتر هم گفت معمولا افراد همچین حسی می‌کنند که اشتباهه. شب موقع برگشت به خونه رفتم «شیرینی پاک» و شیرینی تر واسه خودم خرید (آخی!!) و آروم آروم شروع کردم به خوردن و جویدن. یه خورده هم برنج نرم خوردم. خلاصه این‌که این مرحله هم خیلی خوب سپری شد. راستی دکتره گفته دو سه هفته باید این قضیه کش باشه و بعداش کلا باز می‌کنیم. حالا دیگه زیاد مهم نیست. وقتی که بهش جوید و دهان رو باز و بسته کرد، مشکل خاصی نیست. من فکر می کردم بعد دهم پرونده این قضیه و این پست بسته میشه! ولی مسکه این طور نیست و کماکان ادامه داره ...

‌‌یک‌شنبه، 11 شهریور 86:
دهنم بیشتر از روز قبل باز می‌شه و جویدن هم برام یه خورده راحت‌تر از دیروز شده. راستی حرف زدنم تک زبونی شده. خودم فک می‌کنم چون یک ماه دهنم بسته بوده و زبان به اون فضا عادت کرده. حالا تا بیاد دوباره به این فضا گشاد!! عادت کنه یه خورده وقت لازمه. البته زیاد هم تک زبونی نیست‌ها. یه خورده موقع تلفظ سین. شیرینی تر، فالوده طالبی و برنج استامبولی خوراک امروزم بود. آخر شب یه پشقاب نیمه پر برنج خوردم که آخرش دیگه فکم خسته شده بود و داشت درد می گرفت. خوب بود خلاصه ;)

‌‌دو‌شنبه، 12 شهریور 86:
وای امروز ظهر وقتی رسیدم خونه ماکارانی خوردم. وای که چقدر خوشمزه بود. خیلی خیلی حال کردم. دهنم یه خورده بیشتر از قبل باز می شه ولی دیگه پیشرفتی نکرده و در همون حد باقی مونده. نمیدونم چقدر طول می کشه بازگشت به دوران «دهان بازی!»

‌‌سه‌شنبه، 13 شهریور 86:
یاد روزهای معجون آبکی خوری بخیر، امروز ناهار در محل کار خورشت قیمه خوردم. وای چه فازی داد. فعلا خبری خاصی نیست و منتظرم که شنبه دوباره برم پیش آق دکتر برای بازدید!!

‌‌‌شنبه، 17 شهریور 86:
دیروز رفتم دکتر و یک نگاهی کرد و گفت اوضاع خوبه. قرار شد این سیم‌ها رو هم سه هفته دیگه باز کنه. دو هفته دیگه هم گفت دوباره بیا ببینمت. فعلا پرونده اینجا رو می بندم تا سه هفته دیگه که بخوام بازش کنم. چند روز دیگه هم ماه رمضون شروع می‌شه و من باید دوباره مثل یک ماه گذشته روزه بگیرم :) راستی دیشب پیتزا خوردم! کم‌کم دیگه می‌تونم همه چیز بخورم. فعلا گاز زدن یه خوردن سخته ولی می‌تونم بجوم.

شنبه، 14 مهر 86:
قرار بود چند روز پیش سیم‌ها رو باز کنم ولی دیر رسیدم (یه چهار پنج دقیقه) و اون خانوم دکتر رفته بود و افتاد برای شنبه (امروز) با ترس کامل رفتم روی صندلی نشستم. چون روزه بودم، خودش گفت یه چای و خرما بخور که ضعف نکنی (می‌دونست که قرار چه بلایی!! سرم بیاد) خلاصه خوردم و با کسی ترس و لرز منتظر شدم. اول که کلی آمپول بی‌حسی به لثه هام زد. بعدش عملیات شروع شد. می تونم بگم وحشتناک بود. (حالا نه به این غلیظی) ولی خب درد داشت. یه جوری داشت این سیم‌ها رو از دور و اطراف دندون‌هام در می آورد که فک می کردم الانه که دندونم از جا در بیاد. از بس که خفن بود کار. یه جورایی حس می کردم برخی از این سیم‌ها رو، داخل لثه‌ام گذاشته بودند. (دفعه پیش که اومده بودم پرسیدم حتما باید بی حس بشه و این کار توسط دکتر انجام بشه؟ گفتند معلومه که باید بی حس بشه و گرنه اذیت می‌شی. راست گفته بودند بنده‌خداها) خلاصه کار تموم شد. من بودم و دهن بی حس و خون‌هایی که می اومد بیرون. یه خورده دهم رو در دست‌شویی شستم و بعد خداحافظی کردم و تشکر. از مطب دکتر بیرون اومدم. این آخر سفر من به مطب دکتر مسگرزاده بود.

‌‌‌خلاصه:
در کل عمل خوبی بود و یک عالمه خدا رو شکر.

دوشنبه، 17 دی 86:
حدودا 160 روز از عملم می گذره. ورم‌ها به میزان خیلی زیادی خوابیده و یه خورده بسیار کم داخل دهانم ( سمت بینی و ...) بی حس و سنگین و یه جورایی گس هست. خیلی کم البته. فقط یه خورده حساسیت در دندون عقب (آسیا) سمت راستم حس می‌کنم. همین.

چهارشنبه ، 22 آبان 87:
خب الان خیلی وقته که از عملم می گذره. ورم که کلا خوابیده. بی حسی هم تا حد خیلی زیادی از بین رفته و شاید در حد چند اپسیلون!! باقی مونده باشه. فقط اون حساسیت دندون عقبم هنوز یکمی باقیه. هنوز وقت نکردم برم دنبال درمونش. همین فعلا.

اگه سوالی در خصوص این عمل داشتین، از طریق این صفحه برایم بفرستید یا کامنت بگذارید، سعی می‌کنم جواب بدم.

=------------------------------------------------------------------------------------------------------=

خاطره یکی از خوانندگان وبلاگ از جراحی فک خودشون:

اول از همه سلام به آقای امیر عظمتی، به خاطر خلق اثر زیباتون و ممنون به خاطر اینکه با این یادداشت هاتون خیلی به من کمک کردید، همونطور که می دانید وقتی تو سایت گوگل می خواهی به دنبال کلمه جراحی فک بگردی، اولین مطلبی که پیدا میشود، مطلب وبلاگ شماست و از همون اول یه راهنمای خوبی برای همه هست و دیگه لازم نیست دنبال چیز دیگه ای بگردی! چون همون کافیه برای تصمیم گرفتن و بقیه سایت ها تبلیغی برای دکتراست نه اونی که کسی مثل من می خواد. از اونجائیکه دست نوشته های شما خیلی به من کمک کرد، منم خواستم خاطراتمو تو وبلاگ شما بنویسم، تا شاید به درد کسایی که می خوان این تصمیمو بگیرن بخوره.

اگه اجازه بدید اول خودمو معرفی کنم. من الهام متولد یزد سال 1365 هستم.

من می خوام شرح درمانمو از اول براتون بگم تا اونایی که شرایطی مثل من دارن، تسلیم نشن و بدونن با پشتکار میتونن به هدفشون برسن.

من سال اول راهنمایی بودم که دکتر دندانپزشکم بهم گفت باید دندوناتو ارتودونسی کنی و منو ارجاع داد به دکتر متخصص، ولی قبلش باید یه سری بابت کارهای ترمیمی و کشیدن پیش یه دکتر عمومی می رفتم. از اونجایی که این دکتر دوست داشت پاشو بیشتر از گلیمش دراز کنه، به ما گفت که من خودم کار ارتودونسیشو انجام میدم، با مبلغ کمتر، که ای کاش همون موقع گفته بودیم نه ... از اونجاییکه ما اینقدرها علم نداشتیم که فرق یه دکتر عمومی با متخصص رو بدنیم، گفتیم چه فرقی میکنه و قبول کردیم. قابل ذکر هست تا آخر همون مبلغ ارتودونسی ثابت رو دادیم چون ما هر جلسه براش مبلغی می بردیم و به خیال خودمون کمتر شده.

جلسه اول از فک بالام قالب گرفت و قرار شد با پلاک یعنی ارتودونسی متحرک کارمو شروع کنه. یه 4 ساله من همین جور تو راه دندونپزشکی بودم ولی زیاد فرقی نکرده بودم. آره این دکتر از خدا بی خبر تازه داشت کار یاد میگرفت و من شده بودم موش آزمایشگاهی!! یه چند سالی گذشت و من دیگه از این شل حرف زدن خسته شده بودم و ولش کردم، یعنی دیگه پلاکمو نذاشتم. آخه جلسه های آخر که بهش گفتم من اونجوری که دلم میخواسته نشده و چرا فک پایینم رو مرتب نکردین، گفت آخه تو نیاز به جراحی داری، نمیشه و هزینه زیادی بر میداره که من اصلا دیگه پشیمون شدم از نتیجه کارم و دیگه نرفتم پیشش و کارمو نیمه تموم گذاشتم.

ولی دوباره سال پیش دانشگاهی که بودم و میرفتم جلو آینه و دندونامو میدیدم، دلم هوای اینو می کرد که ای کاش منم مثل دوست راهنماییم رفته بودم پیش متخصص و الان دندونام اون طوری که دلم می خواست می شد.
راستشو بخواین دندونای من همچین هم نامرتب نبود، به قول همه من زیاد به خودم گیر می دادم، آخه من دوست داشتم دندونای فک بالام بیاد روی دندونای پایینم ولی دندونای من رویهم بود.

بعد از اون تا 2 سال پیش من همش حسرت دندونای زیبا و فک زیبا رو میخوردم و هر جا حرف از ارتودونسی میشد، حرفی برای گفتن داشتم. اون موقع بود که تصمیم گرفتم هر طوری شده به هدفم برسم. رفتم با چند تا دکتر مشورت کردم، همشون نظرشون این بود که چون از دهن نفس می کشیدم، فک پایینم از فک بالام رشدش بیشتر بوده و گفتند باید جراحی بشه و بهم گفتم طول درمانش 3 ساله؛ 2 سال ارتودنسی، بعد جراحی و بعد دوباره یه سال ارتودنسی. فکر کردن بهش خیلی برام سخت بود و مبلغش هم سنگین بود برام. یه 1 سالی کارم بود تصمیم بگیرم که این کارو بکنم یا نه ...

راستی قبل از این مشاوره ها تصمیم گرفتم اول با یه دکتر جراح مشورت کنم که اون نظرش این بود که اول جراحی کنم و بعد ارتودونسی بشه. مبلغش هم 2 میلیون تومان می شد. ولی نمی دونم چی شد که با یکی از دکترهای آشنامون که تازه تخصص ارتودنسی شو گرفته بود، مشورت کردم و اون گفت حتما باید اول یه ارتودنسی بشه که برای جراحی آماده بشه و ازم خواست با یه دکتر دیگه که اون گفت مشورت کنم، اونم همینو گفت.

بعدنا خدا رو شکر کردم که اول نرفتم جراحی پیش اون دکتر، چون فک یکی از آشناهامونو زده بود داغون کرده بود ولی حرفاش وسوسه انگیز بود، میگفت تو باید هر چه زودتر فکتو جراحی کنی که قیافه جدیدتو ببینی.

مامانم اینها با ارتودونسی مجددم مخالف نبودن ولی حرف جراحی و اتاق عملو نمی شد بزنی. حالا بیا درستش کن درد خودمو دارم، تازه به زور راضی شدم، حالا باید اونارم راضی کنم. بالاخره فروردین 87 بود که تصمیم قطعیمه گرفتم با یه استخاره قران و توکل به خدا کار ارتودنسیمو پیش خانم دکتر زهره طباطبایی که آشنامون بود شروع کردم ولی رو جراحی مطمئن نبودم، با خودم می گفتم شاید فرجی بشه و دیگه نیازی به جراحی نباشه. ولی از همون موقع رو ذهن مامانم و خواهرم که خیلی مخالف بودن کار کردم تا با این قضیه جراحی کنار بیان و راضی بشن. تا عکس هامو گرفتم و آماده ارتودنسی شدم یه یک ماهی شد و اول اردیبهشت 1387 کار ارتودنسی فک بالام شروع شد.

فک پایینم یه دندون 4 نهفته داشتم که نظر خانم دکتر این بود که باید جراحی بشه، ولی از اونجایی که من ترم آخر دانشگاه بودم و 22 واحد داشتم از خانم دکتر خواستم تا این جراحی رو موکول کنه بعد از امتحانام. ولی بازم به پیشنهاد خانم دکتر نظر دکتر عقیلی رو هم پرسیدم، اون نظرش این بود که نه اون دندون باید کشیده بشه بالا و نیازی به جراحی نیست. چون قرار بود پیش خانم دکتر کارمو انجام بدم ، بنابراین بعد از امتحانام اونو پیش دکتر نواب اعظم جراحی کردم که خیلی جراحی مشکلی بود، آخه دندون تو استخوان فک پایین بود و احتمال بی حسی فک بعد از جراحی بود ولی این هم به خیر گذشت.

بعد از اون باید فک پایینمو ارتودنسی می کردم، از اونجایی که در مورد جراحیم شک داشتم، خانم دکتر باهام اتمام حجت کرد که اگه واقعا نمی خوای جراحی کنی از قبل از شروع کار بگو، چون الان مشکل حادی نداری فقط دندونات روهمه ولی وقتی آماده جراحی بشه دیگه نمی تونی منصرف بشی چون فک پایینت می یاد بیرون.
خیلی می ترسیدم ولی یه یک هفته ای فکر کردم و با خواهر یکی از آشناهامون که اهل مشهد بود و پیش دکتر بیات جراحی کرده بود تلفنی مشورت کردم، خانم سپهر متخصص بیهوشی بود. ایشون خیلی به من کمک کرد، یعنی در اصل تشویقم کرد که حتما این کارو بکنم، اون همش حرفش این بود که خیلی سختی داره ولی به زیبایی بعدش می ارزه، او همه چیزو چه خوب و چه بد بهم گفت، آره مشوق اصلیم او بود، او هم هیچکس با جراحیش موافق نبود ولی با پشتکار خودش همه کاراشو انجام داد، از همین جا ازش تشکر می کنم به خاطر همه محبت هاش.

هزینه جراحی هم برام سخت بود ولی تصمیم گرفتم با پس اندازام و با وامی که بعدا میگیرم، اون پولو جور کنم. اینو گفتم که اونایی که مثل من از یک خانواده معمولی هستن، فکر نکنن نمیشه، اگه بخوان میشه.

بالاخره ارتودونسی دو فکم انجام شد و از اونجایی که هر روز داشت میلیمتر میلیمتر به فک پایینم اضافه میشد، دیگه نمی تونستم تحمل کنم فقط می خواستم تاریخ جراحیم برسه و همه چیز تموم بشه. خانم دکتر نظرش این بود که عید نوروز 88 فکم برای جراحی آماده میشه ولی از اونجایی که هتل تو عید وقت شلوغیش بود، نمی تونستم مرخصی بگیرم، اونم برا 1 ماه. موکول شد برای تیر ماه.

راستی یادم رفت در مورد دکتر جراحم بگم، اول قرار بود برم پیش همون دکتری که زده بود فک یکی از آشناهامونو داغون کرده بود، آره همون ... درست نیست اسمشو بگم. بهرحال بعد از تحقیق رفتم پیش دکتر علیرضا نواب اعظم و اون گفت هم می تونیم یه فک رو جراحی کنیم هم دو فک رو، ولی حالا بذار قالب فکتو ببرم رو دستگاه بعد تصمیم میگیریم، دکتر میخواست سر دماغمم عمل کنه، نمی دونم چرا دکتر گیر داده بود به دماغم. اولش تصمیم داشتم با هم عملش کنم ولی بعدن با مشاوره چند دکتر زیبایی ، دیدم به ریسکش نمی ارزه. آخه 2 مجرای تنفسی بسته میشه و شاید طرف زیر عمل در نیاد. بهترین کار این بود که بعد از 1 سال جراحی بینی رو انجام بدم. تازه دکتر میگفت بذزار ببین بعد از جراحی فک، فرم بینیت چی میشه یا بهتر میشه یا بدتر، اونوقت بعدا تصمیم بگیر بینیتو چیکار کنی.

یه یک ماهی جراحیم به خاطر اینکه یکی از دندونای عقبم روی هم جفت نمی شد عقب افتاد، خانم دکتر دوباره یه سری از رخ و نیم رخ ازم عکس گرفت. خانم دکتر یه جلسه ای هم ترتیب داد، با حضور من، خودش و دکتر نواب و تصمیمشونو گرفتن که می خوان رو من چیکار کنن، پزشکی حرف می زدن ولی دکتر تصمیم داشت فکمو چند تیکه کنه. چند جلسه ای هم بین درمان ارتودنسی رفتم پیش دکتر نواب، دکتر نظرش این بود یه فک کافیه ولی خانم دکتر میگفت دو فک. یعنی چند میلیمتر فک بالا بیاد بیرون و یه چند میلیمتری فک پایین بره داخل. دکتر نواب به من گفت برای هر فکی 2 میلیون تومان می گیره.

قرار بود نیمه دوم تیر دکتر بهم وقت بده، که چون اون موقع خیلی سرش شلوغ بود، تاریخ جراحیم شد 28 تیر 88 . شبا فقط خواب جراحی میدیدم، هر دفعه یه مدلی، ولی بیشتر وقتها هم خودم و هم اطرافیانم خواب اینو میدیدیم که خیلی خوب شده بودم. 4 روز قبل از عملم به دستور دکتر نواب 500 هزار تومن بابت سفارش وسایل جراحی از تهران به یه آقایی که مغازه تجهیزات پزشکی داشت، دادم. دو روز قبل عملم رفتم پیش متخصص پروتز و قالب فکمو که دکتر برده بود رو دستگاه، بردم مطب دکتر نواب که اندازه گیری هاشو بکنه. قرار شد 2 فکمو جراحی کنه.

تو یه هفته قبل از عمل خیلی بدو بدو داشتم تا کارام انجام بشه. به تنهایی همه کارامو انجام دادم. شب قبل عمل برای حرف های آخر باید می رفتم پیش دکتر. وقتی رفتم مطب، منشی دکتر، بهم گفت مطمئنی می خوای عملتو فردا انجام بدی؟ نمی خوای بندازی عقب؟ خیلی جا خوردم گفتم آخه برا چی؟ گفت: آخه دکتر تا آخر هفته می خواد بره آلمان، ویزاش جور شده، بعد اضافه کرد حالا بعد از عمل مشکلی پیش نمی یاد ولی گفتم بهت بگم. خیلی حالم بد شد، گفتم ولی من نمی تونم، با همکارم صحبت کردم، مرخصی گرفتم، کارامو کردم.

اون روز یک ساعت و 20 دقیقه منتظر موندم تا جراحی دکتر تموم بشه و نوبتم بشه. من تا اون لحظه اصلا استرس نداشتم، ولی نمی دونم یهو چم شد، داشتم از استرس و ترس می مردم. فکر اینکه فردا باید برم بیمارستان داشت منو دیوونه می کرد. من همیشه اینقدر از بیمارستان می ترسیدم که ملاقاتی هم به زور می رفتم چه جوری می خواستم خودم اونجا بستری بشم؟
تو این فکرا بودم که نوبتم شد. دکتر هم ازم همون سوال رو کرد، ولی من به دکتر گفتم نه تصمیمم رو گرفتم. دکتر نواب یه بار دیگه در مورد جراحیم با دکتر طباطبایی صحبت کرد و نتیجه گیری کردن. من به دکتر گفتم که آلرژی دارم و صبحها عطسه میکنم و یه سری حرفای دیگه. ولی نمی دونم چرا اون شب اینقدر استرس داشتم، به دکتر گفتم حالم خوش نیست، برام قرص دیاسپام نوشت تا امشبو آروم بخوابم و گفت یه دوش بگیر و شام سبک بخور و خوب بخواب که فردا 7 صبح باید بیمارستان باشی. از مطب دکتر که اومدم بیرون جلوی منشی دکتر زدم زیر گریه و اون آرومم کرد، یه 500 هزار تومان هم پول پیش دادم به منشی تا بعد که بقیشو بدم و از اونجا رفتم.

اون شب همه خونه خواهرم دعوت بودند و چند بار بهم زنگ زدن که ببینن چیکار کردم، تو راه بلند بلند گریه کردم و هی خودمو دعوا می کردم که چرا دارم گریه می کنم و خودمو آروم کردم که جلو همه روحیم خوب باشه. وقتی رسیدم اونجا همه پرسیدند چی شد تا اومدم توضیح بدم، زدم زیر گریه، نتونستم خودمو کنترل کنم ولی بعد اینقدر همه مسخره بازی در آوردن که دیگه یادم رفت، مامانم تا فهمید دکتر می خواد بره، گفت: خوب پس الان منصرف شو تا دکتر برگرده. دوباره باهاش حرف زدم تا راضی شد. اون شب یه عالمه تخمه و آجیل و تنقلات خوردم، ولی شام تخم مرغ خوردم، چون می ترسیدم بعد از به هوش اومدنم بالا بیارم (ببخشید) مهمونی تموم شد و بعد رفتیم خونه و من راحت گرفتم خوابیدم.

جراح: دكتر عليرضا نواب اعظم

بيمارستان: سوانح سوختگي شهيد صدوقي

هزينه عمل: فعلا تا الان 2 میلیون تومن كه فكر مي كنم 3 میلیون تومن ديگه هم بايد بدم (البته دكتر به من لطف داشت و تخفيف داد)

وزن قبل عملم: 58 كيلو

زمان عمل: 28 تير ماه 88
زمان عمل: از ساعت 9 و نيم صبح تا 2 بعد از ظهر

28 تيرماه سال 1388: امروز صبح ساعت 6 پا شدم و نمازمو خوندم يه چند تا آيه قران هم خوندم و از خدا خواستم بهم آرامش بده، ذكر الله جميلا و يحب الجمال رو هم خوندم (خدا زيباست و زيبايي را دوست دارد)
و بعد يخورده حرفای دلم و يا شاید وصيت و نصيحت هامو تو دفتر خاطراتم نوشتم و بعد كم كم حاضر شدم و هر چي اضافه به خودم بود مثل گوشواره، گردنبند و كليپس رو از خودم در آوردم. يه مدت قبل هم موهامو كوتاه كرده بودم كه بعد از عمل اذيت نشم ساعت 7 و ربع بود كه خواهر زادم اومد دنبالم و به اتفاق مامانم كه هر چي بهش گفتم نياد ولي اومد، رفتيم بيمارستان.

بدون هيچ استرسي وارد بيمارستان شدم و نگهباني ما رو راهنمايي كردن پذيرش براي تكميل پرونده. بعد از 2 نفر نوبتمون شد. يه ساك نارنجي بهم دادن كه لباس و دمپايي و يه سري خرت و پرت توش بود. بعد من رفتم برای آزمايش خون و بعد از اون هم راهنماييمون كردن قسمت پوست و ترميمي. پذيرش اون قسمت ما رو راهنمايي كرد داخل يک اتاق تا لباسامو عوض كنم. وای خيلي بد بود! يه لباس بلند و شلوار صورتي با دمپايي سفيد. با مامانم كلي از دست اين لباسا خنديديم، آخه يه كلاه صورتي هم بايد مي ذاشتم رو سرم. اصلا روم نمي شد با اين قيافه بيام بيرون، با چند بار صداي پرستاره اومدم بيرون. بعد رفتيم اتاق 3 تخت 7. تو اتاقم يه دختر ديگه هم بود كه ديروز عمل رو فك بالاش به خاطر لب شكري انجام داده بودن. بعد خواهرزادم اومد و كلي خنديدم تو اين لباسا، هي شكلك در مي آوردم و الكي مي خنديديم كه يكدفعه پرستار اومد و بهم سرم وصل كرد. نمي دونم چه جوري زد كه ملاحفم پر خون شد و عوضش كردن.

ساعت 9 و ربع بود كه منو صدا كردند براي رفتن به اتاق عمل و با روحيه خوب منو با يه پرستار فرستادن تو اتاق عمل. همه چيز سبز بود، اول دمپايي هامو عوض كردم ولي خداييش يه ذره ترسيده بودم ولي به روي خودم نمي آوردم تا اينكه دكترم اومد و آروم شدم. من رفتم داخل اتاق عمل و تا داخل شدم دكتر بيهوشي كه خيلي چاق بود اومد. بعد داشتن به هم مي گفتن چي شده دكتر اينقدر زود اومده حتما عملش خيلي سنگينه.
رو تخت خوابيدم منتظر بودم ماسك بذاره رو دهنم كه بيهوش بشم ولي يه كليپس كه يه سيم بهش بود زد به دستم. گفت داغ شدی؟ كه من بيهوش شدم.

از حالت بيهوشي هيچي يادم نيست. فقط يه لحظه كه خانم پرستار صدام ميكرد و دكتر هم بالاي سرم بود (تو اتاق عمل) و وقتي هم انتقالم مي دادن تو بخش و مي انداختنم اين ور اون ور. تو اتاقم هم هي چشمم رو باز ميكردم و همه رو مي ديدم، ولي حوصله نداشتم مي خواستم بخوابم. ولي صداي حرفاشون و خنده هاشون تو گوشم بود. عصر هم صداي تلفن رو مي شنيدم كه همه احوالم رو مي پرسيدن. تو اون حالت بيهوشي كه بودم خون رو تو گلوم حس مي كردم و خر خر مي كردم. پرستار مي گفت بايد دمرش كنيد تا خونا رو بالا بياره تا خفه نشه ولي حس نداشتم تا يهو حالم بدتر شد و گلاب بروتون بالاآوردم، از دهن و بيني. پرستار تشت رو آماده كرده بود، داشتم خفه مي شدم. من اون لحظه كه تو بيهوشي بودم و نمي فهميدم زياد، ولي بعدا مامانم گفت خيلي حالت بد بوده كه دستگاه ساكشن و سيم چين آورده بودن تا سيمارو بچينن كه به خير گذشته، مامانمو ميديدم كه اشك مي ريخت. ولي دوباره بيهوش مي شدم. شب خونريزي قطع شد ولي تب داشتم و حالت خفگي داشتم، بعد چون مامانم حالش خوب نبود اومدن دنبالش و خواهرم اومد بالا سرم. پرستارها هي ميومدن و يه چيزي مي ريختن تو سرمم و درجه تب و فشارمو مي گرفتن. تا صبح هم كيسه آب يخ دو طرف صورتم بود ولي بازم گرمم بود، تا صبح پرستاره و خواهرم بيدار بودن بالاي سرم، فقط صبح خوابشون برد ولي من بيدار بودم
به حال شب بدي بود، ولي گذشت.

دوشنبه 29 تیرماه 88:
صبح دوباره مامانم اومد بالای سرم و صبح حالم بهتر بود. یه کمی آب انبه و پرتقال با سرنگ بهم دادن و یخورده هم بزور کرفس به خوردم دادن، بد مزه بود ولی چون برای ورم صورت خوب بود خوردم.

مامانم یه دفعه آینشو در آورد تا خودمو ببینم ولی یه دفعه جا خوردم صورتم گرد شده بود و بادکرده بود ولی اصلا جای کبودی رو صورتم نبود ولی دور دهنم و لبم زخم بود و پف کرده بود. چون بهر حال 4 ساعت دهنم باز بوده. دوست و آشنا زنگ می زدن احوالمو بپرسن و فقط اونا حرف می زدن و من گوش می کردم. اون روز خیلی می خواستم ساعت 3 بشه تا همه بیان و ببینمشون. کنار ناهار که بیمارستان آورده بود 2 تا سیب سبز هم گذاشته بودن همه می دونستن من چه قدر سیب سبز دوست دارم هی سربه سرم می ذاشتن. راس ساعت 3 همه اومدن 2 تا از دوستامم بودن. من نمی تونستم سرمو بچرخونم، آخه گردنم درد داشت و همه طرف چپم وایساده بودن. عصری خواهرزادم پیشم موند و داخل بینیمو با گوش پاک کن تمیز کرد و چون بازم تب داشتم پاشورم کرد. شب دوم حالم بهتر بود تبم هم قطع شده بود و خوب خوابیدم.

سه شنبه 30 تیر:
صبح تا ظهر هم بجز سرم که بهم وصل بود یه خورده آب میوه و آب کرفس با سرنگ خوردم. امروز قرار بود دکتر بعد از عملش بیاد منو ببینه. ساعت 1 اومد و فقط رو بهداشت دهنم تاکید کرد و گفت ماست و دوغ زیاد بخور. دارو و دهانشویه هم برام نوشت. دکتر قرار بود فردا بره آلمان تا 24 تیر و گفت 4 هفته هم باید دهنت بسته باشه. فردا هم گفت مرخصم کنند و رفت. ساعت 3 همه دوباره اومد ملاقاتم. 2 از همکارام و دوستام هم اومدن.
امشب خیلی بد بود و اصلا خوابم نبرد. نزدیکای صبح خوابم برد.

چهارشنبه 31 تیر:
امروز صبح یه ذره آبمیوه خورده و بعد سرمم رو در آوردند بعد خانم پرستار اومد و سند رو ازم جدا کرد. بعد از 3 روز به کمک مامانم و پرستار از تختم اومدم پایین. سرگیجه داشتم ولی رفتم دستشویی. کم کم مامانم کمکم کرد تا حاضر بشم و بعد از کارای ترخیصم، حدود ساعت 2 منو بردن خونه. یه کاسه آبگوشت ماهیچه خوردم و یه استراحتی کردم. عصری همه دور هم بودیم و من خوشحال از اینکه می تونم حرف بزنم خیلی حرف زدم و به حرف هیشکی گوش نکردم. (آخه قبلنا فکر می کردم نمیشه حرف بزنی) حالم اون روز خوب بود فقط سرگیجه داشتم.

پنج شنبه 1 مرداد:
امروز یه سری مایعات مثل شیر آبگوشت به خوردم دادن. عصری هم خالم و زنداییم که قبلا از کرج اومده بودن اومدن عیادتم. همه می گفتن خیلی عوض شدم و بهت زده نگام می کردن. آره آخه من قبلا صورتم کشیده بود ولی الان گرد شده بود. فک پایینم از اول حس داشت ولی فک بالام و بینیم تا زیر چشم بی حس بود. دکتر برام آمپول پنی سیلین نوشته بود که هر 12 ساعت باید میزدم. از شانسم مستاجرمون پرستار بود و می یومد برام می زد. عصری هم یه ذره عصاره گوشت خوردم. شبا خوابیدنش خیلی بد بود. خیلی طول می کشید تا خوابم ببره و همش حس میکردم فکم از راست به چپ حرکت می کنه.دم دمای صبح خوابم میبرد.

شنبه 3 مرداد:
امروز حالم نسبتا خوب بود و بازور یه کاسه آبگوشت بلدرچین خوردم و عصری هم دوستم اومد عیادتم. این روزها یه خوبی که داشت تنها نبودم و همه پیشم بودن و کلی عزیز شده بودم و بهم می رسیدن. دیروز آمپولام تموم شد و باید شروع می کردم به خوردن شربتا ولی تا می خوردم حالم بهم می خورد.

دوشنبه 5 مرداد:
امروز یه کاسه فرنی، آبگوشت با یه زرده تخم مرغ، شیر و آبمیوه خوردم. امروز همچون حال مساعدی نداشتم از ظهر حالم هی بدتر شد انگار سرم سنگین شده بود و گردنم درد داشت. با زور یه کاسه آبگوشت بلدرچین خوردم. با چه مکافاتی دکتر اکرمی رو پیدا کردیم وبعد از جراحیش یعنی ساعت 7 یه وقت بهمون داد. با چه حالی حاضرم کردن و منو بردن. (هرچی بگم چه حالی بودم باورتون نمی شه.آخه تا حالا اینجور حالی بهم دست نداده بود) دکتر بهم گفت بهداشتتو رعایت نکردی و دهانت عفونت کرده می خواست سیمامو باز کنه و دوباره ببنده که من نذاشتم آخه می ترسیدم خوب نبنده. (من مسواک که هنوز جرعت نکرده بودم بزنم ولی با دهانشویه مرتب دهانمو می شستم) همه اینا به خاطر این بود که شربت پنی سیلینم رو قطع کرده بودم و ضعف هم که داشتم و دکتر گفت کم خون هم شدی، رنگم زرد بود. دوباره برام 6 تا آمپول پنی سیلین و2 تا آمپول تقویتی نوشت واز همه بدتر گفت دوباره باید بعد از آمپولات شربتاتو ادامه بدی. شب آمپولمو زدم و دوباره یه کاسه آبگوشت بلدرچین با زرده تخم مرغ خوردم.

سه شنبه 6 مرداد:
امروز نسبتا بهتر بودم ولی سر گیجه رو هنوز داشتم. خوردن هنوز برام همون طور مشکله. تا چند روز پیش که معدم به مایعات عادت نداشت وحالت تهوع داشتم ولی حالا خیلی گرسنم میشه. با آبگوشت و شیر و آبمیوه سیر نمی شم باید یه فکری بکنم.

چهارشنبه 7 مرداد
امروز یه کاسه حریره بادام خوردم و یه آمپول دیگه هم زدم. ظهر سوپ میکس شده خوردم که بعدا فهمیدم مامانم توش ماهی ریخته بوده. عصری هم چند تا لیوان آبمیوه. راستی من هر کی رو شنیده بودم با نی غذا می خوردند ولی من اون 3 روزی که تو بیمارستان بودم با سرنگ ولی بعدا با لیوان و قاشق.

جمعه 9 مرداد:
امروز خواهرم از کرج اومد. تا منو دید زد زیر گریه. میگفت خیلی عوض شدی اگه جای دیگه می دیدمت نمی شناختمت. امیرحسین کوچولو هم منو به عنوان خالش قبول نداشت میگفت من خاله الهام خودمو می خوامو کلی از دستش خندیدیم. (آخه یعنی اینقدر عوض شدم چرا خودم متوجه نمیشم؟)

شنبه 10 مرداد:
خیلی جالبه که من تو این مدت عطسه نکردم خیلی نگران این قضیه بودم آخه قبل از عملم پشت سر هم عطسه می کردم که سردرد می شدم. احتمالا دکتر یه کاری کرده. من الان فقط شربت پنی سیلین می خورم مسکن فقط یه بار خوردم. با این وجود امروز اولین عطسمو کردم. ولی از همه بدتر خمیازست که من اصلا فکرشو نمی کردم، خیلی رو فک فشار می یاره. (ولی من 2 تا فکم رو با دست روهم نگه می داشتم)

یک شنبه 11 مرداد:
صبح داشتم حاضر می شدم که برم بیرون که یهو دهنم پر خون شد نمی دونم چرا ولی شاید به دلیل اینکه به صورتم کرم زدم به بخیه اش فشار اومد ولی خیلی ترسیده بودم ولی کم کم خونش بند اومد. آخه زیر لبم قسمت راست تو فک بالام پر از بخیه بود. با زبونم بخیه هارو حس می کردم.

سه شنبه 13 مرداد:
عصری یه سر رفتم مطب دکتر اکرمی. امروز ازم راضی بود. یه سری سوال داشتم که ازش پرسیدم. من فقط یه مشکل داشتم اندازه 2 میلی خط وسط دندونای فک بالام جابجا شده بود که خانم دکتر گفت از عوارض عمله و خانم دکتر طباطبائی قبلا بهم گفته بود که فقط فک پایینو میشه درست کرد ولی بالا رو نه. بی حسیم هم چون فک بالاست برمی گرده. فک پایین امکان داره بر نگرده (یکی از آشناهامون بعد از 2 سال از عملش هنوز فک پایینش بی حسه)

یک شنبه 8 شهریور:
امروز رفتم سرکار. خبر خاصی نبود. خیلی از آشنا ها که منو میدیدن منو نمی شناختن وقتی می دیدن من می شناسمشون تعجب می کردن و باورشون نمی شد که من همونم. روز به روز داره ورم صورتم کمتر می شه و صورتمو بهتر نشون می ده.

دوشنبه 9 شهریور:
امروز صبح نتونستم بخوابم آخه دیشب با یه خانمی که قرار بود دخترش جراحی فک انجام بده قرار داشتم. ولی فکش انحراف داشت و اصلا دندوناش رو هم قرار نمی گرفت. براشون تا اونجایی که لازم بود توضیح دادم.

سه شنبه 10 شهریور:
امروز تولدم بود. امروز روزه گرفتم و با یه لیوان شیر کاکائو و یه کاسه آبگوشت افطار کردم.

یک شنبه 15 شهریور:
امروز هم روزه شدم ولی روزه شدن و نشدنم زیاد با هم فرقی نداره. عصری رفتم مطب دکتر طباطبائی. کشامو برام عوض کرد و یه بسته کش بهم داد و بهم یاد داد که چه جوری عوض کنم.

چهارشنبه 18 شهریور:
قسمت راست فک بالام هم حسش اومده. دیگه هیچ قسمتی از صورتم بی حس نیست. ورم صورتم هم خیلی کم شده. یه کوچولو دیگه ورم داره.

سه شنبه 31 شهریور:
عصری رفتم مطب دکتر نواب. خیلی دعا کردم فکمو باز کنه. دکتر دیگه دلش برام سوخت گفت می تونی باز کنی و چیزای نرم که جویدن نخواد بخوری و دوباره ببندیش. امشب نون توی آبگوشت تیلیت کردم و خوردم (با دست، آخه یه ذره بیشتر باز نمی شد و با قاشق نمی شد بخوری) دلم برا خودم می سوخت با این غذا خوردنم.

شنبه 4 مهر:
امروز صبح سر کار بودم. ظهر بعد از 2 ماه و ده روز رفتم رستوران برای نهار. برنج نرم برام آوردن با خورشت بادمجون با ماست موسیر. خیلی غذا خوردن برام لذت بخش بود. یه هفته دیگه مونده ولی دیگه این هفته خوبه می شه تحمل کنی. چون می تونم یه چیزایی بخورم. عصری زنگ زدم مطب خانم دکتر و برای شنبه یه وقت گرفتم. که دیگه کشامو باز کنه و براکت های ارتودونسیمو عوض کنه وکارشو شروع کنه.

ادامه دارد ...